jueves, 22 de mayo de 2008

Shrek





Recordei un conto que creo que todo neno, e non tan neno, debería ver...ese é Shrek.
Sen lugar a duda o monstruiño verde máis famoso da pantalla, o ogro verde e apestoso que entrou en miles de fogares de todo o mundo para facernos pasar uns momentos de risas.
Sen lugar a dúbida a mellor foi a primeira entrega (para min), pero as dúas que lle seguiron non están mal de todo. Non sei se outra entrega sería posible...pero sempre recordaremos a personaxes coma Asno, O Gato con Botas, Jengibre, o rei Sapo, o príncipe encantador, os enanitos, Pinocho, a fada madriña, os tres porquiños, a abuelita de Caperucita, a dragona...e por suposto Fiona, ademáis dos bebés mini ogros que poden provocar o sorriso do espectador cando saen a pantalla (que mira que sairon bonitos).
Ahí quedan uns vídeos para recordar vellos tempos:








Cuéntame un cuento

Pensando en colgar un novo conto recordei esta canción, asi que deixovos ahí: "Cuéntame un cuento" de Celtas Cortos.

lunes, 19 de mayo de 2008

Intelixencia Marítima

Real ou non (aínda que o aseguren mil veces é dificil de creer) é un texto curioso que demostraría a cabezonería do ser humano, unha vez máis.

GALLEGOS VERSUS AMERICANOS:
CONVERSACIÓN REAL GRABADA DE LA FRECUENCIA DE EMERGENCIA MARÍTIMA CANAL 106, EN LA COSTA DE FINISTERRE (GALICIA), ENTRE GALLEGOS Y NORTEAMERICANOS, EN OCTUBRE, 16 DE 1997

Gallegos: (ruido de fondo).... Les habla el A-853, por favor, desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisionarnos... Se aproximan directo hacia nosotros, distancia 25 millas náuticas.
Americanos: (ruido de fondo)... Recomendamos que desvíen su rumbo quince grados norte para evitar colisión.
Gallegos: Negativo. Repetimos, desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisión.
Americanos: (otra voz americana) Al habla el Capitán de un navío de los Estados Unidos de América. Insistimos, desvíen ustedes su rumbo quince grados norte para evitar colisión.
Gallegos: No lo consideramos factible ni conveniente, les sugerimos que desvíen su rumbo quince grados sur para evitar colisionarnos.
Americanos: (muy caliente) Les habla el Capitán Richard James Howard, al mando del portaaviones USS Lincoln, de la marina de los E.E.U.U., el segundo navío de guerra más grande de la flota norteamericana. Nos escoltan dos acorazados, seis destructores, cinco cruceros, cuatro submarinos y numerosas embarcaciones de apoyo. Nos dirigimos hacia aguas del Golfo Pérsico para preparar maniobras militares ante una eventual ofensiva de Iraq. No les sugiero... les ordeno que desvíen su curso quince grados norte, en caso contrario nos veremos obligados a tomar las medidas que sean necesarias para garantizar la seguridad de este buque y de la fuerza de esta coalición. Ustedes pertenecen a un país aliado, miembro de la OTAN y de esta coalición... por favor, obedezcan inmediatamente y quitense de nuestro camino.
Gallegos: Les habla Juan Manuel Salas Alcántara. Somos dos personas. Nos escoltan nuestro perro, nuestra comida, dos cervezas y un canario que ahora esta durmiendo. Tenemos el apoyo de Cadena Dial de La Coruña y el canal 106 de emergencia marítimas. No nos dirigimos a ningún lado ya que les hablamos desde tierra firme, estamos en el faro A-853 Finnisterre, de la costa de Galicia. No tenemos la más puta idea en que puesto estamos en el ranking de faros españoles. Pueden tomar las medidas que consideren oportunas y les dé la puta gana para garantizar la seguridad de su buque de mierda, que se va a hacer hostia contra las rocas, por lo que volvemos a insistir y le sugerimos que lo mejor, mas sano y más recomendable es que desvíen su rumbo.
Americanos: Bien, recibido, gracias.

9/05/08


O outro día atopeime no periódico a seguinte noticia: "Ni perros...ni rumanos"

O día 9 de Maio podíase leer un cartel que decía : "¡Aviso! Se prohíbe la entrada sin previo aviso a perros y rumanos, de lo contrario saldrán echando ostias", atopábase na porta dunha tenda de informática (Beep), situado en Palma de Mallorca, na rúa Pollentina.

Ese mismo día foi retirado pola Policía local, pero o comerciante defendía que el non era racista e que o orixe da súa actuación viña porque nos últimos días se tiñan producido unha oleada de roubos en tendas de roupa, ferreterías e outros comercios da súa localidade.

Este mismo personaxe, declaraba o seguinte: "Una cosa que quiero dejar bien clara es que no soy racista; tengo clientes polacos, rumanos, marroquíes, uruguayos y demás, incluso tengo una opinión a mi favor de una cliente rumana referente a éstos que se dedican a robar por ahí", dixo ademáis: "Cualquier persona puede tener un ataque de ira frente a cualquier colectivo, teniendo en cuenta que en poco más de una semana me han robado tres veces".

Simplemente decir para rematar que me parece impresionante que acontezan cousas deste tipo nos tempos que corren.

jueves, 8 de mayo de 2008

Anuncios

Existen anuncios que me parecen moi bos, e isto é unha mostra:








Non sei se vos convenceron para mercar o producto, pero....a xente que os creou ten unha imaxinación moi grande, cada vez existen marketinianos mellores.

miércoles, 30 de abril de 2008

A morte e a Vida

Esta historia escoiteina na película "O lapis do carpinteiro"; o conto encantame e poderedes ver a diferencia de leela a escoitala da boca deste gran actor, como é Carlos Blanco. Espero que vos guste e agrade tanto coma a mín. O conto trata de dúas irmáns chamadas a morte e a vida...

"Pues bien, sucedió en Galicia. En un lugar llamado Mandouro ...vivían... dos hermanas. Vivían solas, en una casa de labranza que les habían dejado sus padres. Desde la casa se veía el mar y a muchos navíos que allí cambiaban el rumbo de Europa hacia los mares del Sur.
Una hermana se llamaba Vida y la otra Muerte. Eran dos buenas mozas, robustas y alegres.
-¿La que se llamaba Muerte también era guapa?, preguntó preocupado Dombodán.Sí. Bien. Era guapa, pero algo caballuna.
El caso es que las dos hermanas se llevaban muy bien. Como tenían muchos pretendientes, habían hecho un juramento: Podían flirtear, incluso tener aventuras con hombres, pero nunca separarse la una de la otra. Y lo cumplían lealmente.
Los días de fiesta bajaban juntas al baile, a un lugar llamado Donaire adonde acudía todo el mocerío de la parroquia. Para llegar allí, tenían que atravesar unas tierras de marisma, de barro y arena blanda, conocidas como Fronteira. Las dos hermanas iban con los zuecos puestos y llevaban en la mano los zapatos. Los de Muerte eran blancos y los de Vida, negros.
-¿No sería al revés? Pues no. Era tal como os digo. En realidad, esto que hacían las dos hermanas era lo que hacían todas las muchachas. Iban con zuecos y con los zapatos en la mano para tenerlos limpios a la hora de danzar. Así que se juntaban en la puerta del baile hasta un ciento de zuecos, como barquichuelas en un arenal. Los muchachos, no. Los muchachos iban a caballo. Y se contoneaban en sus cabalgaduras, sobre todo al llegar, para impresionar a las chicas. Y así iba pasando el tiempo. Las dos hermanas acudían al baile, tenían sus quereres, pero siempre, tarde o temprano, volvían a casa.
Una noche, una noche de invernada hubo un naufragio. Fue un naufragio muy especial. El barco se llamaba Palermo e iba cargado de acordeones. Mil acordeones embalados en madera. La tempestad hundió el barco y arrastró el cargamento hacia la costa. El mar, con sus recios brazos, destrozó las cajas y fue llevando los acordeones hacia las playas. Los acordeones sonaron toda la noche, con melodías, claro, más bien tristes. Era una música que entraba por las ventanas, empujada por el vendaval. Como todas las gentes de la comarca, las dos hermanas despertaron sobresaltadas y la escucharon también, sobrecogidas. Por la mañana, los acordeones yacían en los arenales, como cadáveres de instrumentos ahogados. Todos quedaron inservibles. Todos, menos uno. Lo encontró un joven pescador en una gruta. Le pareció una suerte tal que aprendió a tocarlo. Ya era un muchacho alegre, con mucha chispa, pero aquel acordeón cayó en sus manos como una gracia.
Vida, una de las hermanas, se enamoró tanto de él en el baile que decidió que aquel amor valía más que todo el vínculo con su hermana. Y huyeron juntos, porque Vida sabía que Muerte tenía un genio endemoniado y que podía ser muy vengativa. Y vaya si lo era. Nunca se lo ha perdonado. Por eso va y viene por los caminos, sobre todo en las noches de tormenta, se detiene en las casas en las que hay zuecos a la puerta, y a quien encuentra le pregunta:
¿Sabes de un joven acordeonista y de esa puta de Vida? Y a quien le pregunta, por no saber, se lo lleva por delante.
Cuando el tipógrafo Maroño acabó su relato, el pintor musitó: Esa historia es muy buena.- La escuché en una taberna. Hay tascas que son universidades."


O Club da Comedia

Deixovos un par de monólogos que me gustan e cos que me botei unhas boas risas...Espero que tamén vos riades á súa conta.
O macho español

Las encuestas

Nomes pouco usuais

Aseguran que os nomes que se citan a continuación son reais, a min, en particular cóstame creer que os pais bautizasen ós seus fillos dese modo se en realidade os querían, porque esa xente tivo que pasar vergoña polo nome nalgún momento da súa vida. Ademáis ó citar o nome no rexistro xa escoitaron como soaba....


-Antonio Bragueta Suelta
-Sandalio Botín Descalzo
-Susana Braga Palomino
-Perfecto Ladrón Honrado
-Mª Mar Barco del Río
-Rosario del Cura Sacristan
-Alfonso Seisdedos Pies Planos
-Natividad Belén Santamaría
-Agustín Cabeza Compostizo
-Román Calavera Calva
-Alberto Comino Grande

-Pascual Conejo Enamorado
-Jesús Estan Camino
-Eva Fina Segura
-Margarita Flores del Campo
-Isolina Gato Sardina
-José Luis Lamata Feliz
-Amparo Loro Raro
-Miguel Marco Gol
-Ana Mier de Cilla
-Rosa Pechoabierto y del Cacho
-Evaristo Piernabierta Zas
-Presentación de Piernas largas
-José de la Polla Grande
-Ramona Ponte Alegre
-Ana Púlpito Salido
-Emiliano Salido del Pozo
-José Sin Mayordomo
-Pedro Trabajo Cumplido
-Abundio Verdugo de Dios
-Miren Amiano Desnudo
-Francisco José Folla Doblado
-María Concepción Culo Bonito
-Fernando Coco Cuadrado

Se coñecedes a alguén que se chame deste xeito, por favor, pediríavos que me confirmedes que é real, senón eu seguirei pensando que simplemente é unha desas lendas urbanas.

miércoles, 9 de abril de 2008

Un divorcio moi exacto

Un granxeiro Serbio chamado Branko Zivkov de 76 anos de idade, tomou ó pé da letra o dictame do Tribunal que ordenaba entregarlle á muller a metade de todo canto gañaran durante os 45 anos que durou o seu matrimonio.
O home estaba disposto a cumprir co disposto, pero cando lle esixiron que tamén entraba o seu equipo agrícola, non o tomou moi ben e o resultado foi que mercou unha serra eléctrica e cortou ó medio todas as súas ferramentas (cumplindo con total exactitude o veredicto), incluindo unha segadora e unha sembradora.
Sen lugar a dúbida ese momento de locura sairalle moi caro, tanto para el coma para a que fora a súa muller.

sábado, 5 de abril de 2008

A nai máis nova do mundo



Pareceume de broma cando un día escoitei: "A nai máis nova do mundo tiña 5 anos e pico". Eu dixenme: "¡¡están de broma seguro!!" pero tras buscar información e atopar nomes e apelidos non me quedou nada máis que afirmar e tragarme o meu asombro.


A nena que foi nai con 5 anos 7 meses e 21 días de idade foi Lina Medina.

Foi o pai de Lina Medina, Tiburcio Medina, quen notou que a súa filla tiña o ventre abultado e ante as superticións dos seus veciños (que decían que tiña dentro unha serpe), este levouna xunto os chamáns da aldea, e estes aconsellaronlle que a levara a Pisco, a cidade máis cercana pensando que tiña un tumor.

O 14 de Mayo de 1939, deu a luz a un neno mediante cesárea realizada polos médicos Dr. Lozada, Dr. Rolando Coraleta e Dr. Busalleu.

Ela concebira ó fillo ca idade de catro anos e oito meses, e fora ós dous anos e oito meses de idade cando empezara a menstruar.

Gerardo Medina, o fillo de Lina, foi criado coma o décimo fillo dos seus avós, e foi á idade de dez anos cando se enterou de que Lina era a súa nai e non a súa irmá. En 1979, cando tiña 40 años, morreu dunha rara enfermidade na médula ósea.



Realmente un caso abraiante.

miércoles, 26 de marzo de 2008

Cadea Humana

O outro día lein nunha revista un titular que decía: ¿Cántas persoas hay entre vostede e o emperador de Xapón?
Cando empecei a leer dinme conta de que eu xa escoitara algo semellante. A noticia viña a decir que, se por un casual viaxaramos o Xapón e nos tocara sentarnos xunto ó emperador, ¿cántas serían as posibilidades de que estiveses relacionado con él por unha ponte de dúas persoas?, é decir, ter un amigo que a súa vez teña outro amigo que coñeza o emperador.
Aínda que coma min, moita xente pensaría que as posibilidaes serían poucas, isto non é así, as probabilidades serían do 90%. Existen varios estudios que demostran que a separación máxima entre dúas persoas calqueras é de tan só 6 "pontes". Polo tanto podes empezar a buscar as túas pontes para chegar xunto a quen desexes no mundo.

viernes, 21 de marzo de 2008

13 Líneas para vivir


13 LÍNEAS PARA VIVIR
de GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ


1. Te quiero no por quien eres, sino por quien soy cuando estoy contigo.
2. Ninguna persona merece tus lágrimas, y quien se las merezca no te hará llorar.
3. Sólo porque alguien no te ame como tú quieres, no significa que no te ame con todo su ser.
4. Un verdadero amigo es quien te toma de la mano y te toca el corazón.
5. La peor forma de extrañar a alguien es estar sentado a su lado y saber que nunca lo podrás tener.
6. Nunca dejes de sonreír, ni siquiera cuando estés triste, porque nunca sabes quién se puede
enamorar de tu sonrisa.

7. Puedes ser solamente una persona para el mundo, pero para una persona tú eres el mundo.
8. No pases el tiempo con alguien que no esté dispuesto a pasarlo contigo.
9. Quizá Dios quiera que conozcas mucha gente equivocada antes de que conozcas a la persona
adecuada, para que cuando al fin la conozcas sepas estar agradecido.

10. No llores porque ya se terminó, sonríe porque sucedió.
11. Siempre habrá gente que te lastime, así que lo que tienes que hacer es seguir confiando y sólo ser más cuidadoso en quien confías dos veces.
12. Conviértete en una mejor persona y asegúrate de saber quién eres antes de conocer a alguien más y esperar que esa persona sepa quién eres.
13. No te esfuerces tanto, las mejores cosas suceden cuando menos te las esperas.

Recuerda:"TODO LO QUE SUCEDE, SUCEDE POR UNA RAZÓN"

miércoles, 12 de marzo de 2008

Toma de contacto: "O Buscador"

Non sabía moi ben...por onde comenzar o blog?
A verdade, non o tiña moi claro, pero finalmente optei por facer a inaguración cun conto de Jorge Bucay.
Este home é un psicodramatista, terapeuta e escritor arxentino.
É autor de obras coma Cartas para Claudia, Déjame que te cuente, Cuentos para pensar, Amarse con los ojos abiertos, 20 pasos hacia adelante y El candidato. Foi tamén nos últimos anos autor de catro obras que forman a serie Hojas de Ruta: El camino de la auto-dependencia, El camino del encuentro, El camino de las lágrimas y El camino de la felicidad.
A continuación está un dos seus contos que máis me gusta, titulase O BUSCADOR.
Espero que vos agrade.

Esta es la historia de un hombre al que yo definiría como un buscador...
Un buscador es alguien que busca; no necesariamente
alguien que encuentra.
Tampoco es alguien que, necesariamente, sabe qué es lo que está buscando. Es simplemente alguien para quien su vida es una búsqueda.

Un día, el buscador sintió que debía ir hacia la ciudad de Kammir. El había aprendido a hacer caso riguroso a estas sensaciones que venían de un lugar desconocido de sí mismo, así dejó todo y partió.

Después de dos días de marcha por los polvorientos caminos divisó, a lo lejos, Kammir. Un poco antes de llegar al pueblo, le llamó mucho la atención una colina a la derecha del sendero le llamó. Estaba tapizada de un verde maravilloso y había un montón de árboles, pájaros y flores encantadoras. La rodeaba por completo una especie de valla pequeña de madera lustrada.
Una portezuela de bronce lo invitaba a entrar.
De pronto, sintió que olvidaba el pueblo y sucumbió ante la tentación de descansar por un momento en aquel lugar.
El buscador traspasó el portal y empezó a caminar lentamente entre las piedras blancas que estaban distribuidas como al azar, entre los árboles.
Dejó que sus ojos se posaran como mariposas en cada detalle de este paraíso multicolor.
Sus ojos eran los de un buscador, y quizás por eso descubrió, sobre una de las piedras, aquella inscripción:
Abdul Tareg, vivió 8 años, 6 meses, 2 semanas y 3 días.
Se sobrecogió un poco al darse cuenta de que esa piedra no era simplemente una piedra, era una lápida. Sintió pena al pensar que un niño de tan corta edad estaba enterrado en ese lugar.
Mirando a su alrededor el hombre se dio cuenta de que la piedra de al lado también tenía una inscripción. Se acercó a leerla, decía:
Yamir Kalib, vivió 5 años, 8 meses y 3 semanas.
El buscador se sintió terriblemente conmocionado.
Este hermoso lugar era un cementerio y cada piedra, una tumba.
Una por una, empezó a leer las lápidas.
Todas tenían inscripciones similares, un nombre y el tiempo de vida exacto del muerto.
Pero lo que lo conectó con el espanto, fue comprobar que el que más tiempo había vivido sobrepasaba apenas los 11 años...
Embargado por un dolor terrible se sentó y se puso a llorar.
El cuidador del cementerio, pasaba por ahí y se acercó.
Lo miró llorar por un rato en silencio y luego le preguntó si lloraba por algún familiar.
- No, ningún familiar - dijo el buscador - ¿qué pasa con este pueblo?, ¿qué cosa tan terrible hay en esta ciudad?. ¿Por qué tantos niños muertos enterrados en este lugar?, ¿cuál es la horrible maldición que pesa sobre esta gente, que los ha obligado a construir un cementerio de niños?.
El anciano sonrió y dijo:
- Puede usted serenarse. No hay tal maldición. Lo que pasa es que aquí tenemos una vieja costumbre. Le contaré...:
Cuando un joven cumple 15 años, sus padres le regalan una libreta, como ésta que tengo aquí, para que se la cuelgue al cuello.
Y es tradición entre nosotros que, a partir de ese momento, cada vez que uno disfruta intensamente de algo, abra la libreta y anota en ella:

A la izquierda, qué fue lo disfrutado...A la derecha, cuánto tiempo duró el gozo.


Conoció a su novia, y se enamoró de ella. ¿Cuánto tiempo duró esa pasión enorme y el placer de conocerla?, ¿Una semana?, ¿Dos?, ¿Tres semanas y media? ...
Y después ... la emoción del primer beso, el placer maravilloso del primer beso, ¿cuánto duró?, ¿El minuto y medio del beso?, ¿Dos días?, ¿Una semana? ...
¿Y el embarazo y el nacimiento del primer hijo...?
¿Y la boda de los amigos?
¿Y el viaje más deseado?
¿Y el encuentro con el hermano que vuelve de un país lejano ... ?
¿Cuánto tiempo duró el disfrutar de estas situaciones?.... ¿Horas?, ¿Días? ...
Así, vamos anotando en la libreta cada momento que disfrutamos.... Cada momento.

Cuando alguien se muere, es nuestra costumbre abrir su libreta y sumar el tiempo de lo disfrutado, para escribirlo sobre su tumba. Porque ESE es, para nosotros, el único y verdadero tiempo VIVIDO .