miércoles, 30 de abril de 2008

A morte e a Vida

Esta historia escoiteina na película "O lapis do carpinteiro"; o conto encantame e poderedes ver a diferencia de leela a escoitala da boca deste gran actor, como é Carlos Blanco. Espero que vos guste e agrade tanto coma a mín. O conto trata de dúas irmáns chamadas a morte e a vida...

"Pues bien, sucedió en Galicia. En un lugar llamado Mandouro ...vivían... dos hermanas. Vivían solas, en una casa de labranza que les habían dejado sus padres. Desde la casa se veía el mar y a muchos navíos que allí cambiaban el rumbo de Europa hacia los mares del Sur.
Una hermana se llamaba Vida y la otra Muerte. Eran dos buenas mozas, robustas y alegres.
-¿La que se llamaba Muerte también era guapa?, preguntó preocupado Dombodán.Sí. Bien. Era guapa, pero algo caballuna.
El caso es que las dos hermanas se llevaban muy bien. Como tenían muchos pretendientes, habían hecho un juramento: Podían flirtear, incluso tener aventuras con hombres, pero nunca separarse la una de la otra. Y lo cumplían lealmente.
Los días de fiesta bajaban juntas al baile, a un lugar llamado Donaire adonde acudía todo el mocerío de la parroquia. Para llegar allí, tenían que atravesar unas tierras de marisma, de barro y arena blanda, conocidas como Fronteira. Las dos hermanas iban con los zuecos puestos y llevaban en la mano los zapatos. Los de Muerte eran blancos y los de Vida, negros.
-¿No sería al revés? Pues no. Era tal como os digo. En realidad, esto que hacían las dos hermanas era lo que hacían todas las muchachas. Iban con zuecos y con los zapatos en la mano para tenerlos limpios a la hora de danzar. Así que se juntaban en la puerta del baile hasta un ciento de zuecos, como barquichuelas en un arenal. Los muchachos, no. Los muchachos iban a caballo. Y se contoneaban en sus cabalgaduras, sobre todo al llegar, para impresionar a las chicas. Y así iba pasando el tiempo. Las dos hermanas acudían al baile, tenían sus quereres, pero siempre, tarde o temprano, volvían a casa.
Una noche, una noche de invernada hubo un naufragio. Fue un naufragio muy especial. El barco se llamaba Palermo e iba cargado de acordeones. Mil acordeones embalados en madera. La tempestad hundió el barco y arrastró el cargamento hacia la costa. El mar, con sus recios brazos, destrozó las cajas y fue llevando los acordeones hacia las playas. Los acordeones sonaron toda la noche, con melodías, claro, más bien tristes. Era una música que entraba por las ventanas, empujada por el vendaval. Como todas las gentes de la comarca, las dos hermanas despertaron sobresaltadas y la escucharon también, sobrecogidas. Por la mañana, los acordeones yacían en los arenales, como cadáveres de instrumentos ahogados. Todos quedaron inservibles. Todos, menos uno. Lo encontró un joven pescador en una gruta. Le pareció una suerte tal que aprendió a tocarlo. Ya era un muchacho alegre, con mucha chispa, pero aquel acordeón cayó en sus manos como una gracia.
Vida, una de las hermanas, se enamoró tanto de él en el baile que decidió que aquel amor valía más que todo el vínculo con su hermana. Y huyeron juntos, porque Vida sabía que Muerte tenía un genio endemoniado y que podía ser muy vengativa. Y vaya si lo era. Nunca se lo ha perdonado. Por eso va y viene por los caminos, sobre todo en las noches de tormenta, se detiene en las casas en las que hay zuecos a la puerta, y a quien encuentra le pregunta:
¿Sabes de un joven acordeonista y de esa puta de Vida? Y a quien le pregunta, por no saber, se lo lleva por delante.
Cuando el tipógrafo Maroño acabó su relato, el pintor musitó: Esa historia es muy buena.- La escuché en una taberna. Hay tascas que son universidades."


O Club da Comedia

Deixovos un par de monólogos que me gustan e cos que me botei unhas boas risas...Espero que tamén vos riades á súa conta.
O macho español

Las encuestas

Nomes pouco usuais

Aseguran que os nomes que se citan a continuación son reais, a min, en particular cóstame creer que os pais bautizasen ós seus fillos dese modo se en realidade os querían, porque esa xente tivo que pasar vergoña polo nome nalgún momento da súa vida. Ademáis ó citar o nome no rexistro xa escoitaron como soaba....


-Antonio Bragueta Suelta
-Sandalio Botín Descalzo
-Susana Braga Palomino
-Perfecto Ladrón Honrado
-Mª Mar Barco del Río
-Rosario del Cura Sacristan
-Alfonso Seisdedos Pies Planos
-Natividad Belén Santamaría
-Agustín Cabeza Compostizo
-Román Calavera Calva
-Alberto Comino Grande

-Pascual Conejo Enamorado
-Jesús Estan Camino
-Eva Fina Segura
-Margarita Flores del Campo
-Isolina Gato Sardina
-José Luis Lamata Feliz
-Amparo Loro Raro
-Miguel Marco Gol
-Ana Mier de Cilla
-Rosa Pechoabierto y del Cacho
-Evaristo Piernabierta Zas
-Presentación de Piernas largas
-José de la Polla Grande
-Ramona Ponte Alegre
-Ana Púlpito Salido
-Emiliano Salido del Pozo
-José Sin Mayordomo
-Pedro Trabajo Cumplido
-Abundio Verdugo de Dios
-Miren Amiano Desnudo
-Francisco José Folla Doblado
-María Concepción Culo Bonito
-Fernando Coco Cuadrado

Se coñecedes a alguén que se chame deste xeito, por favor, pediríavos que me confirmedes que é real, senón eu seguirei pensando que simplemente é unha desas lendas urbanas.

miércoles, 9 de abril de 2008

Un divorcio moi exacto

Un granxeiro Serbio chamado Branko Zivkov de 76 anos de idade, tomou ó pé da letra o dictame do Tribunal que ordenaba entregarlle á muller a metade de todo canto gañaran durante os 45 anos que durou o seu matrimonio.
O home estaba disposto a cumprir co disposto, pero cando lle esixiron que tamén entraba o seu equipo agrícola, non o tomou moi ben e o resultado foi que mercou unha serra eléctrica e cortou ó medio todas as súas ferramentas (cumplindo con total exactitude o veredicto), incluindo unha segadora e unha sembradora.
Sen lugar a dúbida ese momento de locura sairalle moi caro, tanto para el coma para a que fora a súa muller.

sábado, 5 de abril de 2008

A nai máis nova do mundo



Pareceume de broma cando un día escoitei: "A nai máis nova do mundo tiña 5 anos e pico". Eu dixenme: "¡¡están de broma seguro!!" pero tras buscar información e atopar nomes e apelidos non me quedou nada máis que afirmar e tragarme o meu asombro.


A nena que foi nai con 5 anos 7 meses e 21 días de idade foi Lina Medina.

Foi o pai de Lina Medina, Tiburcio Medina, quen notou que a súa filla tiña o ventre abultado e ante as superticións dos seus veciños (que decían que tiña dentro unha serpe), este levouna xunto os chamáns da aldea, e estes aconsellaronlle que a levara a Pisco, a cidade máis cercana pensando que tiña un tumor.

O 14 de Mayo de 1939, deu a luz a un neno mediante cesárea realizada polos médicos Dr. Lozada, Dr. Rolando Coraleta e Dr. Busalleu.

Ela concebira ó fillo ca idade de catro anos e oito meses, e fora ós dous anos e oito meses de idade cando empezara a menstruar.

Gerardo Medina, o fillo de Lina, foi criado coma o décimo fillo dos seus avós, e foi á idade de dez anos cando se enterou de que Lina era a súa nai e non a súa irmá. En 1979, cando tiña 40 años, morreu dunha rara enfermidade na médula ósea.



Realmente un caso abraiante.